Tijd

Het is ongelooflijk, maar ik zit al in een stadium dat ik foto’s ga bekijken van mezelf met Jan en alleman in Nederland. Een week over de grote plas in een totaal vreemde omgeving is daar debet aan. Toch voel ik me inmiddels thuis. Langzaam nestelt het dagelijks leven zich als een gevormd stukje in de Amerikaanse puzzel.

Iedereen die ooit nog een keer een ticket naar het westen boekt, raad ik aan om één tot twee uur voordat het donker wordt te vliegen. Het is een race tegen de klok zoals je hem nog nooit hebt meegemaakt. De zon probeert tergend langzaam zijn weg naar beneden te vinden. De zonsondergang duurt bijna zes uur. Fascinerend prachtig en het opent een scala aan nieuwe filosofische inzichten. Eentje wil ik graag met jullie delen in deze blog. Het gaat over tijd. Tijd schetst niet de volgorde van gebeurtenissen, maar de volgorde van gebeurtenissen schetst de tijd. We kunnen de gebeurtenissen wel ontduiken, maar niet de tijd waarin het zich afspeelt.

Onze hersenen spelen in het geheel van tijd dus geen enkele rol. Dat is mijn inziens gek, want er is wel zoiets als tijdsbesef. Uitleg: het nu ervaren we met onze werkende zintuigen, maar we kunnen ook het verleden en de toekomst waarnemen, door simpelweg te herinneren en te fantaseren. De kijk op het verleden is met nieuwe ontdekkingen en inzichten even maakbaar als de toekomst. En ik geloof heel erg in het beïnvloeden van de toekomst. In het vliegtuig naar Amerika gebeurde er heel veel.

Één: ik liet een periode achter in Nederland die ik als een rugzak meedroeg, maar (communicatietechnologie daargelaten) niet meer kon veranderen. Toch veranderde de inhoud van mijn rugzak.

Twee: ik zat opgesloten in een tijdloze ruimte omdat alle omgevingsfactoren, inclusief het licht, geen enkele betekenis hadden. Toch kon ik wel denken en handelen. Voor mijn gevoel had een ontwikkeling geen gebeurtenis nodig, en dus ook geen tijd.

Drie: ik wist dat er een periode voor mij lag waarin hoogstwaarschijnlijk heel veel gaat gebeuren, maar ik wist nog niet wat.

Allemaal gezwets natuurlijk, maar ik ben hier gewoon een filosofische kanttekening aan het zetten bij de relativiteitstheorie. Je zou je vrij kunnen bewegen in de ruimte, maar niet in de tijd. Dat heeft met causaliteit te maken. Voor gebeurtenissen geldt dat weliswaar, maar mijn idee is dat het niet geldt voor ontwikkelingen. Je zou dus kunnen spreken van een vijfde dimensie, of liever gezegd een subdimensie. Dat is de periode dat een ontwikkeling de tijd de baas is. De ontwikkeling danst dan op de gedachte, de fantasie of de herinnering zonder zich iets van de tijd aan te trekken.

De eerste dagen dat ik in Bowling Green door de straten liep en mijn boodschappen deed bij de supermarkt, paste ik me aan in de tijd en plaats waarin ik nu ben. Ik betaal met dollars, spreek Engels en eet het eten dat ik hier kan nuttigen. Zo paste ik in de Amerikaanse puzzel. Mijn leven daar is in de verte en in de verte is niet hier. Daar waar hier is en plezier is, daar waar hier het daar van daar is. Dat hier is waar ik ben.

Ps. Voor de medewerkers van de Amerikaanse immigratiedienst: ik gebruik geen drugs en mijn psychologische toestand is na het schrijven dezer blog gestabiliseerd.