Three, two, one…

Het is de meest volmaakte puist van de wereld: New York. Ruim twee jaar geleden ging ik er ook al een keer naartoe, maar toen ik vorige week in de avond aankwam, was de stad als door een donkere saus overgoten. Duizenden – nee, miljoenen lichtjes leken met de precisie van een kunstenaar tegen de aardkorst te zijn geplakt. Het was werkelijk een adembenemend gezicht.

De stad straalde nog steeds vrolijke vitaliteit uit. Nergens heb ik zo’n snelheid meegemaakt. Nergens heeft het dagelijkse leven zo’n lekker ritme. Nieuw aan deze trip was dat ik helemaal alleen was. Soms wat eng, maar meestal heerlijk om de stad punctueel te aanschouwen en intens te beleven. De hotspots heb ik uiteraard weer gezien, maar ik liep er snel voorbij om op zoek te gaan naar de voor mij onontdekte plekjes. Ik sprak met een Duitse en een Australiër, dronk bier met een stel Ieren en vlocht mezelf door de straten van Brooklyn, Meatpacking District en East Village.

Hét moment, de jaarwisseling, verliep wat chaotisch. Ik besloot zaterdagavond eerst nog even naar mijn hostel te gaan om wat te eten. Toen begon het toch wat te kriebelen. Voor het eerst sinds jaren ging ik het nieuwe jaar in zonder vrienden en familie, in de wetenschap dat ik ze de komende maanden vaker moet missen. Bij welke gelegenheid dan ook.

Toch wilde ik snel de stad weer in en ik frommelde me tussen de menigte op Broadway, zo’n zeven blokken verwijderd van Times Square. Ik ving een glimp op van de bal die volgens Amerikaanse traditie moest vallen op het moment dat de klok 12 uur sloeg, maar kon er helaas niet veel van zien. Honderdduizenden mensen telden af tot de ‘ball dropping’ en ik telde met ze mee. Dacht nog één keer hoe 2012 om talloze redenen beter moet worden dan 2011.

Te beginnen in Bowling Green, Ohio, dacht ik dan maar. Want 1 januari was zowel een latertje als een vroegertje. Om half tien vertrok mijn vliegtuig naar Philadelphia en zo verder naar Detroit. Een medewerkster van The Language Company, waar ik nu studeer, pikte me op en bracht me naar mijn appartement in Bowling Green. Ik verblijf in een lux appartementencomplex met voornamelijk buitenlandse studenten. Er is een gym en een zwembad, de appartementen zijn van alle comfort voorzien en de verwarming doet het altijd. Wel belangrijk, want de komende maanden ligt de temperatuur bijna elke dag onder het vriespunt.

Bowling Green is in veel opzichten een superamerikaans dorp. De campus is magistraal, gestructureerd met fraaie perkjes. De student union bevat een Starbucks en een hamburgerboer en naast de boekenverkoop zit een enorme kledingwinkel met duizenden merchandiserproducten. De rest van het dorp heeft een aantal Burger Kings, Mc Donald’s en Wendy’s. Verder is er een Walmart die 24/7 en 365 dagen in het jaar geopend is. Qua formaat vergelijkbaar met twee Gamma’s. Dat te bedenken dat dit vriendelijke plaatsje slechts 30.000 inwoners heeft, met bijna een gelijk aantal studenten.

Campus.

Mijn huisgenoten heten Lijing, Bing en Salmen. Twee Chinezen en een Saoudi Arabiër. Lijing en Bing namen me de eerste dag direct mee naar een Chinees restaurant. Ze kwamen in eerste instantie wat verlegen over, maar de bescheidenheid verdween daar als sneeuw voor de zon. Ze voelden zich als een vis in het water en hun spleetogen vielen wagenwijd open toen ze zagen dat ik de noodles moeiteloos met chopsticks naar binnen wist te werken. Het contact was gelijk goed. Toen ze ook nog voor mijn eten betaalden – ‘it’s your first day, see it as a welcome’ – was ook ik overtuigd dat we het de komende tijd wel met elkaar gaan vinden.

Bij de ochtendwandeling vandaag naar de universiteit knetterde de verse sneeuw zachtjes onder mijn schoenen. De koude winterwind woei langs mijn rode oren en mijn blik gleed over het vlakke landschap. Een eekhoorn sprong van de ene naar de andere tak, bleef stil zitten en keek me nieuwsgierig aan. Ik keek nieuwsgierig terug. Simpelweg benieuwd naar welke tak hij verder ging springen.