Vervolg op de blogposts van www.radiotwinning.nl…
Het luieren is begonnen. Mocht ook wel. Na een werkweek van –wat zal het zijn – zestig uur, kon de zwembroek aan en gingen we lekker poele-poele-poelen in het zwembadwater van hotel Residence Inn. Het contrast tussen Paramaribo (de hoofdstad met meer dan 200.000 inwoners) en Moengo (mijnwerkersdorpje van 15.000 inwoners) is enorm. Het tempo ligt weliswaar nog steeds tien graden onder Nieuw Nederlands Peil; de waan van alledag is veel meer gebaseerd op economische en tijdsbesefhebbende structuur.
Wat ik hier allemaal meemaak. Dat is ook wel leuk om te vertellen, zeg. Sowieso; vorige week kwam ik een goede bekende tegen van de hogeschool journalistiek in Tilburg. Was de eerste avond hier. Een what-are-the-odds-momentje. Later in deze weblog heb ik er nog een. Dus. Ik zat nog geen tien minuten aan een vette hamburger, iets wat ik de week in Moengo wel kon vergeten, kwam daar meneer Sjoerd aanlopen. We hebben een korte babbel gemaakt en afgesproken dat we de volgende week – gisteren dus, begrijpt u het nog – een pilsje zouden drinken bij ’t Vat. Hét uitgaansetablissement van Paramaribo.
En zo het geschiedde. Sjoerd is stagiair bij ‘de Ware Tijd’, en vertelde gisteravond wat hij de afgelopen maand allemaal bij de krant heeft beleefd. Ikzelf heb de krant deze week intensief gelezen en vind het een waardeloos en inspiratieloos dagblad zonder enige vorm van ideologie of journalistiek besef. En ik ben van de nuance. Mijn reispartner Jeroen zegt over ‘de Ware Tijd’: “Ik zou er de vis nog niet in verpakken.” Dan weet u dat. Op de voorpaginafoto staat dagelijks een minister (of iemand anders die zichzelf belangrijk vindt) met de pen in de hand een oninteressante nieuwe wet te ondertekenen. De verhalen zijn grijs, saai en in onverklaarbare ambtelijke taal geschreven. Maar wat Sjoerd schrijft, leest als de tierelier.
Parbo bier is lekker bier. Dat heb ik eerder in geuren en kleuren beschreven. Ook dat het bier is gebrouwen op basis van rijst. Gisteren vloeide dat rijstenatje rijkelijk, waarna een bezoek gebracht kon worden aan een niet als zodanig te herkennen bimbodisco. De lichten van deze open bar trokken onze aandacht en we besloten onze onheil te zoeken op de met zwarte lichamen bezaaide dansvloer. Niet dat die lichamen daar op de grond lagen, als hoe ze soepel de begrippen ‘schuren’ dan wel ‘droogneuken’ een totaal nieuwe dimensie gaven. Ik mag dan ook wel spreken van ‘schuren 2.0’.
Als u niet weet wat dat is: De man trekt zijn billen in en probeert zijn lichaam in een spanningsboog naar voren te buigen. De vrouw draait zich met de rug naar de man en glimlacht gelukzalig naar het toeschouwend publiek. Vervolgens is er een aanraking met de bibs rond het geslachtsdeel van de man, al waarna de vrouw in alle ijver ronde bewegingen begint te maken met de heupen. De handen van de man gaan dikwijls richting de buik van de jongedame. En als dit adembenemende schouwspel een lied lang heeft geduurd, de man ongetwijfeld moet bijkomen van de opwindende situatie, dan herhaalt zich dit ‘schuren 2.0’ bij een nieuw gevormd koppel. Het ging er extreem aan toe. In alle opzichten.
Dat was dus een leuke avond. Nu zit ik op een balkon een stukje te tikken. Ik blijf nog een week in Suriname om meer van het land te ontdekken. Morgen vertrekken we naar Nickerie. Met een gehuurde JEEP. Eens kijken wat we aan gaan treffen aan de westside van dit land. Dit land dat nog wel een tijdje rond blijft spoken in mijn hoofd als ik thuiskom.
Al is het niet om de spookachtige ontdekking die ik gisteren met Jeroen deed in het busje van Moengo naar Paramaribo. Echt heel freaky. Let op. In Nederland hebben we natuurlijk een trainingsprogramma voor de medewerkers van BOB Radio in elkaar gedraaid. Daarin zat ook een opdracht waarin de cursisten ons, Jeroen en mij, in de fictieve personen van respectievelijk brandweercommandant en buurtbewoner moesten interviewen. Ook fictief was het persbericht dat ik maakte, om de BOB’ers een voorzetje te geven. Ik schreef over een brand in een hotel in Paramaribo. Het Krasnapolsky hotel; dat leek me een geschikte naam.
Die naam kwam in me op omdat er in Amsterdam een beroemd hotel staat dat zo heet. Stomverbaasd was ik dan ook, toen ik in de reisgids van Jeroen las dat er daadwerkelijk een hotel in Paramaribo deze naam draagt. Toeval? Inderdaad. Maar het wordt nog gekker. In het persbericht – nogmaals: totaal uit de lucht gegrepen – schreef ik: “Hotel Krasnapolsky aan de Domineestraat in Paramaribo is vannacht volledig afgebrand.” De Domineestraat dus. Een bedachte straatnaam. Maar, u raadt het al: er is dus een straat in de stad die zo heet. En welk hotel is aan die weg gevestigd? Juist. Krasnapolsky. Ik schrijf het nu op en denk wederom: dit bestaat niet. En het zal ook wel niet bestaan. Maar ik zweer u: ik heb niks over dat hotel gelezen of gehoord. En ik moet wel ernstig geslaapwandeld hebben, moet ik dit opgezocht hebben. Ik ben er dan ook van overtuigd dat het klopt. Echt.
Sluit een beetje aan op een zin die vaker in me opkwam tijdens deze fantastische reis en de training: niets is onmogelijk.
De wintigeesten hebben bezit van je genomen. Of toch dat Parbobier? Wel een mooi verhaal en daar draait het allemaal om.
Wat je van de kwaliteit van een krant vindt mag je zelf weten maar ik vind het wel jammer dat de manier waarop je de ware tijd schetst niet correct is. Ik weet niet of je bedoelt dat je kranten van 2010 een week hebt gelezen, of van 2000, maar anno 2010 zijn de voorpaginafoto’s slechts heel af en toe nog van een minister die iets ondertekent of een lintje doorknipt. Alleen wanneer dit belangrijk nieuws is wordt voor deze foto gekozen en als er op een dag alleen dit soort saaie foto’s gemaakt zijn, wordt er altijd voor een buitenlandfoto gekozen op de voorpagina.
Wanneer je kritiek hebt op de journalistieke kwaliteit van iemand of iets anders, is het natuurlijk wel wenselijk om zelf een waardig journalistiek niveau aan te houden en je kritiek op (een deel van) een krant op dusdanige manier te onderbouwen dat het overeenkomt met de werkelijkheid. Je kunt een foto van een blauwe vogel slecht vinden omdat je blauw geen mooie kleur vindt. Niet omdat de tijger er lelijk op staat. Want die staat er niet op.
@Annelies Sorry voor deze late reactie.
Uiteraard deel ik je mening: dergelijke stellingen moet je onderbouwen. Maar gelet op de ludieke toon die de rest van de blog heeft, vind ik deze alinea wel passen. Uiteraard een beetje aangedikt. Maar het is allerminst mijn bedoeling om een krant te schofferen. Daar is deze blog – gezien het kleine aantal bezoekers – ook helemaal geen podium voor.
Toch even over de Ware Tijd. Ik heb dagelijks geprobeerd om de krant te lezen, maar kwam er vaak niet doorheen. Het zal met mijn concentratieprobleem te maken hebben, maar je zult het met me eens zijn dat de kranten in Nederland veel beter in de gaten hebben hoe je de aandacht van een lezer vast kunt houden. En misschien is dat appels met peren vergelijken. Voor mij is duidelijk dat als Suriname vrij wil komen van corruptie en bedrog bij de hoge ambtenaren, zij haar journalisten toch op een andere wijze moet leren journalistiek bedrijven.
En als het beter is dan tien jaar geleden, dan is dat fijn. Maar ik heb in twee weken de conclusie getrokken dat de Ware Tijd toch nog minstens tien jaar nodig heeft om zich met recht een agendazettende journalistieke krant te noemen.
Noot: allicht heb ik respect voor de mensen die daar werken en dagelijks aan de slag gaan om mooie verhalen te schrijven. Gevalletje: ze weten niet beter. En bovendien is het in een ontwikkelingsland al knap om een krant te runnen die nog redelijk kritisch kan zijn op haar bestuur.